Blue Flower

etymologia: (niemiecki)
Empore, skrót od Emporkirche - chór w kościele

  1. (architektura) - rodzaj galerii lub trybuny głównie w kościołach, wspartej na filarach, kolumnach lub wspornikach, mającej na celu powiększenie powierzchni dla uczestników nabożeństwa lub odizolowania określonej ich grupy (dworu, kobiet, zakonnic).
    Rozróżniamy:
    Emporę właściwą - rozbudowane piętro,
    Emporę pozorną - otwór przebity na poddasze,
    - charakterystyczna dla angielskiej architektury późnoromańskiej i gotyckiej - powstaje przez przeprucie ściany nawy głównej szeregiem arkad poniżej strefy okien; arkady te otwierają się na nie oświetlone strychy nad nawami bocznymi, a jako element rozczłonkowujący ścianę są równoważnikami triforium.
    Pseudoemporę - tylko otwór w ścianie, markujący emporę, lecz nie prowadzący do żadnego pomieszczenia.
    Empora bywa przesłonięta lub odkryta.
    W kościołach centralnych mieści się nad obejściem, w bazylikach - najczęściej nad nawami bocznymi, czasem także na zakończeniu ramion transeptu lub nad wejściem zachodnim oraz narteksem, nad obejściem chóru, czasem obiega cały kościół i może mieć własny ołtarz.
    Wyjątkowo (np. w kościołach brygidek) znajduje się w środkowych przęsłach nawy głównej.
    W kościołach halowych empory umieszczane są na własnych, kamiennych lub drewnianych podbudowach (często później dobudowane).
    Empory bywają jedno-, dwu-, a nawet trójkondygnacyjne, kryte stropem lub częściej sklepione, otwierające się do wnętrza arkadami.  
    Empora wywodząca się najprawdopodobniej z Bliskiego Wschodu, jest charakterystyczna dla sztuki wczesnego średniowiecza.  
    Często występuje w architekturze baroku, typowa jest dla zborów ewangelickich od XVII wieku.  
  2. W budownictwie świeckim stosowano emporę w zamkach w głównej sali, przeważnie jako pomieszczenie dla chóru i kapeli.

  3. Empora organowa - patrz chór muzyczny